mijn landschap lijkt versteend
het voorval ongeheeld verbeend
een dunne korst houdt me bijeen
doet me drijven als een baksteen

maar onder huid en harde laag
stroomt emotionele lava traag 
ik kies mijn pad met kaken op elkaar
al word ik stilaan onherkenbaar

ik focus op wat ik nog wél kan
schaaf en schuur, herbouw mijn plan
nu steen, dan soepel, soms weer glas
tot ik een mens word die ik niet eerder was

Coon